Księgarnia Cricoteki

ul. Nadwiślańska 2-4

30-527 Kraków

tel. (12) 442 77 70, wew. 103

 

Godziny otwarcia księgarni:

wtorek – niedziela 11:00 – 19:00

poniedziałek – nieczynne

 

Księgarnia Cricoteki to miejsce o profilu artystycznym, w ofercie której znajdziemy wyselekcjonowane książki dotyczące teatru, performansu, malarstwa, fotografii, architektury i dizajnu. Ofertę Księgarni stanowią publikacje pochodzące z instytucji i wydawnictw poświęconych sztuce. Obok propozycji z Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego i Instytutu im. Jerzego Grotowskiego, znaleźć można książki z Zachęty Narodowej Galerii Sztuki, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Narodowego w Krakowie, Zamku Ujazdowskiego, Instytutu Sztuki Pan, Muzeum Historii Fotografii im. Walerego Rzewuskiego w Krakowie, oraz wielu innych niszowych wydawnictw.
Księgarnia zaprasza na podboje również najmłodszych czytelników, czekają na nich książki oryginalne, nietuzinkowe, nierzadko
zaskakujące, czołowych polskich i zagranicznych ilustratorów. Naszą ofertę stanowi przede wszystkim jedyną w swoim rodzaju kolekcja publikacji poświęconych twórczości Tadeusza Kantora i działalności Teatru Cricot 2, której niezwykłą cześć stanowią archiwalia, czyli oryginale programy oraz plakaty ze spektakli.

 

 

Nowości wydawnicze: 

Publikacja została wydana w związku z wystawą Biel kolorem śniegu. Tadeusz Kantor i Artyści z kręgu Cricot 2. Rzym 1979, zorganizowaną przez Cricotekę z okazji obchodów stulecia awangardy w Polsce. Prezentowana w czterech przestrzeniach wystawowych Cricoteki ekspozycja jest twórczą rekonstrukcją pokazu prac Tadeusza Kantora i jego bliskich współpracowników, który miał miejsce w 1979 roku w rzymskim Palazzo delle Esposizioni. Na pokazie – poza pracami Kantora – przedstawione zostały dzieła malarskie Marii Jaremy, Marii Stangret-Kantor, Zbigniewa Gostomskiego, Kazimierza Mikulskiego, Andrzeja Wełmińskiego i Romana Siwulaka. Publikacja przybliża historyczne tło rzymskiej wystawy Tadeusza Kantora oraz artystów z kręgu Cricot 2 i mierzy się ze specyfiką twórczości każdego z nich, wpisując ją w szerszy kontekst rozważań o sztuce awangardowej.Dla autorów tekstów wchodzących w skład publikacji jest on bardzo istotny. W 1979 roku wystawa Kantora i malarzy Teatru Cricot 2 towarzyszyła bowiem jednej z największych ekspozycji polskiej sztuki współczesnej, jakie zaprezentowano w XX wieku we Włoszech, zatytułowanej Awangarda polska 1910–1978. S.I. Witkiewicz, konstruktywiści, artyści współcześni. Przygotowało ją Muzeum Sztuki w Łodzi wraz z Ryszardem Stanisławskim, jego ówczesnym dyrektorem. W książce Czytelnicy znajdą trzy przekrojowe teksty oraz fotografie ilustrujące przygotowaną przez Cricotekę wystawę.Artykuł Natalii Zarzeckiej, dyrektor Cricoteki, kreśli losy rzymskiej wystawy, przedstawiając jej niełatwe aspekty organizacyjne, zgłębiając również temat zamiłowania Tadeusza Kantora do „działań kuratorskich” oraz zagadnienia „żywego archiwum”. Małgorzata Paluch-Cybulska, kuratorka wystawy, z analityczną wnikliwością prezentuje przegląd Kantorowskich ambalaży – formy artystycznej, która była Kantorowi szczególnie bliska. Właśnie ten typ prac Kantor postanowił zaprezentować włoskim odbiorcom podczas rzymskiej wystawy, widząc w nich najbardziej awangardowy przejaw swojej twórczości. W ostatnim tekście Rafał Solewski poddaje analizie prace attori pittori, czyli aktorów malarzy współpracujących z Tadeuszem Kantorem. W ich różnorodnej twórczości autor szuka wspólnego rysu, który łączyłby zarówno cechy awangardy Europy Środka, jak i Kantorowskiej wyobraźni.

Publikacja została wydana w związku z wystawą Biel kolorem śniegu. Tadeusz Kantor i Artyści z kręgu Cricot 2. Rzym 1979, zorganizowaną przez Cricotekę z okazji obchodów stulecia awangardy w Polsce. Prezentowana w czterech przestrzeniach wystawowych Cricoteki ekspozycja jest twórczą rekonstrukcją pokazu prac Tadeusza Kantora i jego bliskich współpracowników, który miał miejsce w 1979 roku w rzymskim Palazzo delle Esposizioni. Na pokazie – poza pracami Kantora – przedstawione zostały dzieła malarskie Marii Jaremy, Marii Stangret-Kantor, Zbigniewa Gostomskiego, Kazimierza Mikulskiego, Andrzeja Wełmińskiego i Romana Siwulaka. Publikacja przybliża historyczne tło rzymskiej wystawy Tadeusza Kantora oraz artystów z kręgu Cricot 2 i mierzy się ze specyfiką twórczości każdego z nich, wpisując ją w szerszy kontekst rozważań o sztuce awangardowej.Dla autorów tekstów wchodzących w skład publikacji jest on bardzo istotny. W 1979 roku wystawa Kantora i malarzy Teatru Cricot 2 towarzyszyła bowiem jednej z największych ekspozycji polskiej sztuki współczesnej, jakie zaprezentowano w XX wieku we Włoszech, zatytułowanej Awangarda polska 1910–1978. S.I. Witkiewicz, konstruktywiści, artyści współcześni. Przygotowało ją Muzeum Sztuki w Łodzi wraz z Ryszardem Stanisławskim, jego ówczesnym dyrektorem. W książce Czytelnicy znajdą trzy przekrojowe teksty oraz fotografie ilustrujące przygotowaną przez Cricotekę wystawę. Artykuł Natalii Zarzeckiej, dyrektor Cricoteki, kreśli losy rzymskiej wystawy, przedstawiając jej niełatwe aspekty organizacyjne, zgłębiając również temat zamiłowania Tadeusza Kantora do „działań kuratorskich” oraz zagadnienia „żywego archiwum”. Małgorzata Paluch-Cybulska, kuratorka wystawy, z analityczną wnikliwością prezentuje przegląd Kantorowskich ambalaży – formy artystycznej, która była Kantorowi szczególnie bliska. Właśnie ten typ prac Kantor postanowił zaprezentować włoskim odbiorcom podczas rzymskiej wystawy, widząc w nich najbardziej awangardowy przejaw swojej twórczości. W ostatnim tekście Rafał Solewski poddaje analizie prace attori pittori, czyli aktorów malarzy współpracujących z Tadeuszem Kantorem. W ich różnorodnej twórczości autor szuka wspólnego rysu, który łączyłby zarówno cechy awangardy Europy Środka, jak i Kantorowskiej wyobraźni.

 

„Zbadanie relacji między twórczością Tadeusza Kantora i Oskara Schlemmera, prześledzenie możliwych inspiracji, jakie krakowski artysta czerpał z dokonań Bauhausu, przyjrzenie się paralelom i dodatkowym kontekstom kształtowania się wyobraźni artystycznej Kantora – wszystko to stanowiło od dawna istotne zadanie badawcze, którego realizacji podjęli się teraz organizatorzy wystawy i autorzy towarzyszącej jej publikacji Schlemmer | Kantor. Tadeusz Kantor sam wielokrotnie przyznawał się do młodzieńczej fascynacji konstruktywizmem, Bauhausem, pracami Waltera Gropiusa i Oskara Schlemmera, warto więc było zebrać wszystkie ślady (wizualne, teatralne i werbalne) tego zainteresowania i przedstawić bliżej jego źródła – tym bardziej, że te źródła są w Polsce ciągle zbyt mało znane. [...] Dzięki książce jaśniejsze staną się niektóre wybory Tadeusza Kantora, bardziej zrozumiała jego sytuacja jako artysty funkcjonującego w określonym kontekście sztuki europejskiej, przede wszystkim zaś jego samoświadomość estetyczna”

„Zbadanie relacji między twórczością Tadeusza Kantora i Oskara Schlemmera, prześledzenie możliwych inspiracji, jakie krakowski artysta czerpał z dokonań Bauhausu, przyjrzenie się paralelom i dodatkowym kontekstom kształtowania się wyobraźni artystycznej Kantora – wszystko to stanowiło od dawna istotne zadanie badawcze, którego realizacji podjęli się teraz organizatorzy wystawy i autorzy towarzyszącej jej publikacji Schlemmer | Kantor. Tadeusz Kantor sam wielokrotnie przyznawał się do młodzieńczej fascynacji konstruktywizmem, Bauhausem, pracami Waltera Gropiusa i Oskara Schlemmera, warto więc było zebrać wszystkie ślady (wizualne, teatralne i werbalne) tego zainteresowania i przedstawić bliżej jego źródła – tym bardziej, że te źródła są w Polsce ciągle zbyt mało znane. […] Dzięki książce jaśniejsze staną się niektóre wybory Tadeusza Kantora, bardziej zrozumiała jego sytuacja jako artysty funkcjonującego w określonym kontekście sztuki europejskiej, przede wszystkim zaś jego samoświadomość estetyczna”

W swoich wspomnieniach Maria Stangret-Kantor kreśli niezwykle barwny obraz życia artystycznego (i związanego z nim życia towarzyskiego) swoich czasów. Chociaż najważniejszym polem jej sztuki zawsze było malarstwo, to nie sposób pominąć w jej twórczym dorobku wielkich kreacji aktorskich w Teatrze Cricot 2 czy udziału w happeningach Tadeusza Kantora. Przez ponad 30 la małżeństwa Maria i Tadeusz stanowili nierozłączną parę artystów wzajemnie się inspirujących i wspierających. Maria była nie tylko czołową aktorką w Teatrze Cricot 2, odtwórczynią wybitnych ról m.in. w „Kurce wodnej”, „Nadobnisiach i koczkodanach”, „Umarłej klasie”, „Wielopolu-Wielopolu”, ale także pierwszą powierniczką, krytyczką i współpracowniczką Kantora w czasie powstawania spektakli. W powyższej książce autorka wiele miejsca poświęca swojej twórczości plastycznej, opisuje powody metamorfoz swego malarstwa,od najwcześniejszych informeli i „pejzaży kontynentalnych” po cykle „hommages”. Pisze o swoich inspiracjach, artystycznych podróżach, odkryciach i spotkaniach. Warto zaznaczyć, iż jest to pierwsza publikacja wspomnień Marii Stangret-Kantor. Tekst ilustrują liczne fotografie – zarówno reprodukcje prac artystki, jak i zdjęcia ze spektakli w których występowała, oraz zupełnie prywatne fotografie dwójki artystów i ich przyjaciół. Wiele z nich pochodzi z prywatnego archiwum artystki i nie było dotąd prezentowanych.

W swoich wspomnieniach Maria Stangret-Kantor kreśli niezwykle barwny obraz życia artystycznego (i związanego z nim życia towarzyskiego) swoich czasów. Chociaż najważniejszym polem jej sztuki zawsze było malarstwo, to nie sposób pominąć w jej twórczym dorobku wielkich kreacji aktorskich w Teatrze Cricot 2 czy udziału w happeningach Tadeusza Kantora. Przez ponad 30 la małżeństwa Maria i Tadeusz stanowili nierozłączną parę artystów wzajemnie się inspirujących i wspierających. Maria była nie tylko czołową aktorką w Teatrze Cricot 2, odtwórczynią wybitnych ról m.in. w „Kurce wodnej”, „Nadobnisiach i koczkodanach”, „Umarłej klasie”, „Wielopolu-Wielopolu”, ale także pierwszą powierniczką, krytyczką i współpracowniczką Kantora w czasie powstawania spektakli. W powyższej książce autorka wiele miejsca poświęca swojej twórczości plastycznej, opisuje powody metamorfoz swego malarstwa,od najwcześniejszych informeli i „pejzaży kontynentalnych” po cykle „hommages”. Pisze o swoich inspiracjach, artystycznych podróżach, odkryciach i spotkaniach. Warto zaznaczyć, iż jest to pierwsza publikacja wspomnień Marii Stangret-Kantor. Tekst ilustrują liczne fotografie – zarówno reprodukcje prac artystki, jak i zdjęcia ze spektakli w których występowała, oraz zupełnie prywatne fotografie dwójki artystów i ich przyjaciół. Wiele z nich pochodzi z prywatnego archiwum artystki i nie było dotąd prezentowanych.